Structuur

Twee jaar geleden rond deze tijd stonden we voor een moeilijke beslissing. Ging zoon naar het speciaal onderwijs, of naar een nieuwe Agora-school, die pas na de zomer zou starten? De deskundigen adviseerden ons speciaal onderwijs. Daar konden ze de structuur bieden, die zoon van zichzelf te weinig had om tot leren te komen.
Het bezoek aan die school bevestigde dat. Rustige sfeer, duidelijke regels, met picto’s aan de deur van ieder klaslokaal. Instructie in kleine groepen met een helder ritme van lessen en toetsen.

Agora was een ander verhaal. Niet direct een plek waar zo’n structuur werd aangeboden. Geen minitieuze lesvoorbereiding, geen toetsrooster. De leerling gaat hier pas leren als hij zelf bedacht heeft waarom hij zou willen leren en wat. Succes ermee, als je van jezelf weinig structuur hebt.
Er was wel een andere structuur. Die van contact, aandacht en vertrouwen. Iedere dag de gezamenlijke dagstart. Iedere dag een gesprekje met je coach, over wat je van plan bent en hoe het gaat. Die gesprekjes duurden bij zoon vrij kort: niets en slecht. Toch vroeg de coach het iedere dag weer. In het vertrouwen dat iedere dag een nieuwe kans was. En het vertrouwen dat de coach jou nooit af zal wijzen als het toch weer niet gelukt is.

Met die structuur van aandacht en vertrouwen wist zoon vorig jaar rond deze tijd eindelijk wat hij wilde leren en waarom. Hij wilde een vmbo-diploma halen, omdat dat de kortste route naar zijn droom als skileraar was. Met die motivatie ging hij aan de slag. Eerst vijf minuten per dag, toen tien en met hulp (die hij eindelijk ook accepteerde) van de pedagogisch begeleider werd dat een uur of meer per dag.

Fast forward naar eind maart 2020. Een gesprekje op de bank, thuis, laptop op schoot, met de coach in videoverbinding, vanwege het coronavirus. De plannen zijn veranderd. Geen skileraar meer, maar havo doen is nu het doel. Nog steeds is een vmbo-diploma nodig. Dan moet hij er nog wel even aan trekken, om ook de laatste schoolexamens binnen te halen.

De afgelopen weken was er even wat minder begeleiding: zowel coach als begeleider was ziek. En de school was dicht. Weg structuur. Dachten we. Toch niet. Iedere dag werkte zoon aan zijn schooltaken. Toegegeven, de ene dag wat intensiever dan de andere. En ja, we hebben als ouders ons wel eens wanhopig afgevraagd of hij ooit weer gaat afkicken van dat gamen als de coronacrisis voorbij is.

Maar in het gesprek met de coach ratelt zoon zonder haperen alle lesstof op die hij nog moet doornemen en oefenen voor zijn economietoets. Met de coach spreekt hij af dat die nog deze week afgenomen kan worden. Hij heeft z’n zaakjes op orde. Met het wegvallen van de externe structuur raakte hij niet in paniek. Want de structuur die hij nodig heeft, zit nu van binnen. Door hem zelf ontwikkeld. Die nemen ze hem niet meer af. Hij heeft geleerd het zelf te doen. Een les voor het leven. Om te beginnen voor de havo.

2 gedachten over “Structuur

Reacties zijn gesloten.