Ritalin

‘Zal ik ook eens Ritalin proberen?’ Zoon vroeg het een keer achteloos, laat op de avond, terwijl hij de trap op liep naar zijn kamer. De vraag kwam zo onverwacht dat we geen antwoord hadden. Dat verwachtte hij blijkbaar ook niet, want hij liep gewoon verder de trap op.

Niet dat we het er nooit over gehad hebben. De eerste keer zal denk ik in groep 8 geweest zijn, of misschien al in groep 7. Maar op de een of andere manier is het nooit verder gekomen dan dat af en toe het woord viel. Zelfs niet toen hij een officiële diagnose had, waarin medicijnen werden aangeraden als het om toetsen en examens ging. Wat misschien hielp was dat hij toen al thuis zat, dus dat er voorlopig van toetsen en examens geen sprake was.

Nu wel. Maar hij haalt z’n toetsen voorlopig ook zonder. En naar we hopen zijn examen ook. Niet dat we niet af en toe eens er een pil in zouden willen stoppen, als hij weer eens luid grungend de trap af komt gedenderd. Maar ik stel me zo voor dat andere ouders van puberzonen ook wel eens die gedachten hebben.

We hoorden wel eens verhalen van andere ouders bij wie het ontzettend goed was bevallen, ook bij de kinderen die het betrof. Het is ook ons regelmatig gevraagd, meer en minder voorzichtig. Door vrienden, familie, kennissen, leraren. ‘Hebben jullie wel eens aan medicatie gedacht?’ Waarna we meestal wat mompelden over wel eens gedacht, maar ja, en bijwerkingen enzo. Het langere verhaal over wetenschappelijk-ethische dilemma’s, en de belangen van het farmaco-industrieel complex zoals zo onrustbarend helder beschreven door Trudy de Hue liet ik meestal maar achterwege.

En nu speelt al dagenlang dit artikel in Het Parool door mijn hoofd. Een citaat:
“Tijdens lezingen aan studenten [stellen we vaak de vraag] wie er nog nooit ritalin heeft gebruikt. Er zaten tachtig studenten in de zaal en maar vier staken hun hand op.’’

Zouden die ouders dat weten, vraag ik me dan af? Zouden die studenten dat met hun ouders besproken hebben? En wat zeggen die ouders dan: prima, als je daardoor betere cijfers haalt. Of zouden ze, net als ik, zich rotschrikken dat volkomen gezonde, hoog opgeleide kinderen (want dat zijn het toch nog), zich min of meer gedwongen voelen drugs te gebruiken, of doping, hoe je het noemen wilt (in ieder geval geen medicijnen, want hun mankeert niets, dus er valt ook niets  te genezen), om gewoon aan het leven deel te nemen? Of is studeren (nog) niet leven? En moet je eerst met pillen jezelf naar een diploma helpen, voordat je aan dat leven kan beginnen? En hoe ziet dat leven er dan uit? Is dat draaglijk zonder pillen?

Nu ja. Ik wil maar zeggen: de vraag: ‘Hebben jullie wel eens aan medicatie gedacht?’ lijkt me actueler dan ooit. En wij houden het daar voorlopig bij: er wel eens aan denken.