PTA

Daar zaten we dan. Of tenminste, hij zat, en ik stond. Het was zo goed gegaan tot nu toe. 

Drie keer moesten we fietsen deze kerstvakantie, voor z’n eindexamen. Voor het vak Lichamelijke Opvoeding stond het op z’n PTA, het Programma van Toetsing en Afsluiting, dat alle toetsen beschrijft die onderdeel zijn van het schoolexamen. De toets bestond uit het ontdekken van nieuwe sporten. Vandaar dus die mountainbike, dat had hij nog nooit gedaan. En voor mij als vader geen straf, een extra rondje door het bos.

De eerste twee keer waren een eitje geweest. Ik had het dan ook opgebouwd: eerst gewoon wat rechte bospaden. De tweede keer de makkelijke MTB-route. Vandaag het echte werk: de moeilijke route, met een paar lange beklimmingen en wat listige afdalingen in de bossen tussen Groesbeek en de Mookerheide.
Even daarvoor had hij zich nog iets dieper over z’n stuur gebogen om, op een van die beklimmingen, met een paar felle aanzetten de mountainbiker voor ons bij te halen. Toen dat gelukt was, liet hij zich weer terugzakken. Als ik niet verkouden was geweest, had ik ‘m denk ik wel bij kunnen houden, wist ik. Ik bedoel, 5500 trainingskilometers in 2019, er moest wel iets mis met m’n ketting zijn. Of met m’n derailleur. Of allemaal tegelijk.

Maar nu was het dus even op bij hem. Ruzie met het klikpedaal, het lukte even niet. Net op die mooie nieuwe afdaling met die steile kombochten. Chagrijnig had hij z’n fiets aan de kant gegooid, net als vroeger. Konden we niet teruggaan? Ik hield voet bij stuk. Hij ook. Daar was hij goed in. Ik ook. En daar zaten we dan. Tenminste, hij dan. Ik stond. Het zonnetje scheen, de boslucht was lekker fris. Ik at een reep en groette een passerende mountainbiker. Druk vandaag op deze route. 

Ik liet hem even. Hij had al zo veel doorgezet dit jaar. Er was al zo veel goed gegaan. Dit mocht nu even misgaan. Ik kon hem er niet bij helpen. Hij moest het zelf oplossen. Maar ik ging niet toegeven, de enige weg was vooruit, de route afmaken. En ik kon hem ook niet duwen. Dus hij moest het zelf doen.
En ik wist de route, hij niet.

Ik weet niet of het die conclusie was waarom hij uiteindelijk toch opstond, maar hoe dan ook: hij pakte z’n fiets. Met een slakkengangetje vervolgde hij zijn weg. Nu was het mijn beurt om chagrijnig te worden. Ik begon op hem te foeteren. Kom op, fiets eens door, we moeten verder! Zo zijn we voor het donker niet thuis! Je hebt dit beloofd, het staat in je PTA. En nu moet je. Anders zak je!
Nou, dan zak ik toch.
Oh ja. Had ik kunnen weten. Externe druk had bij hem nog nooit gewerkt. Alle keren dat we ons geduld met hem verloren, won hij. Of beter: won er niemand. Kwaad fietste ik door en ging een eindje voor hem rijden. Zo fietsten we zwijgend een tijdje verder. 

We naderden een van de lastigste stukken: rotklim, steil, mul zand. Maar zelden kwam ik die op, zonder halverwege m’n voet aan de grond te moeten zetten. Ik kreeg een ingeving. “Als het jou lukt om daar in één keer boven te komen, zonder af te hoeven stappen, dan krijg je cola.”— “Alleen cola?” 
OK, ook M&M’s erbij. 

Daar was de klim, een scherpe bocht verder. Je zag het pad langs de bosrand omhoog lopen. Hij schatte de klim in met z’n blik, en schakelde terug. Trefzeker danste hij met soepele bewegingen omhoog, en nam expres de meest rulle stukjes. Ik hijgde op het smalle strookje aan de kant waar het minder zwaar was, achter hem aan.
Bovenaan wachtte hij niet om van het uitzicht over de hei te genieten, maar stortte zich diep voorovergebogen in de afdaling, vakkundig de zandkuilen en graspollen ontwijkend. Terug in het bos sprong hij, alsof hij Mathieu van der Poel zelf was, over een paar bultjes in het pad. Puur plezier. Hij had het terug. Hij was er weer. De route was klaar. Op naar een nieuw jaar.

2 gedachten over “PTA

  1. Prachtig verhaal weer Hartger … ik zie het hele verhaal levendig voor me. Kanjers zijn jullie alletwee … de route van vader en zoon mooi weergegeven.

    Geliked door 1 persoon

  2. Dit is geen verhaal, dit heb ik echt gezien als hardlopende passant op de Mookseschans: vader en zoon op hun mountainbikes. Ik herkende de vader. Alleen de buitenkant van wat zich daar afspeelde, was zichtbaar voor mij. De vastberaden gezichten, de zoon voorop en de vader volgend. Ik had het voorrecht daar te kunnen hardlopen in de vakantie. En ik lees nu over doelen stellen en motivatie, maar weet dat het uiteindelijk om visualiseren gaat, om spelen, om dansen Met de elementen, om het bewustzijn dat ontstaat als je je eigen motivatie en beloning kunt regelen (los van PTA’s en toetsen) Als je zelf creëert dat dit alles fysiek mogelijk wordt, los van systemen of externe druk. Maar dan zijn er al wel zelfreguleringsvaardigheden geleerd: je eigen prestaties kunnen inschatten, zelfdiscipline hebben, plannen en monitoren. Dan is er alleen nog een grootse vader nodig die de ruimte laat. En die zag ik vol vertrouwen volgen.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.