Geduld

Vandaag volgde zoon voor het eerst in zo’n twee jaar weer een normale les bij een gewone leraar. We probeerden al het hele schooljaar hem daartoe te bewegen. Duits is niet zijn sterkste vak en daar heeft hij gewoon les in nodig, dat gaat niet vanzelf.

Tot nu toe was er altijd een aanleiding om het niet te doen. De stap was telkens nog te groot. Maar we hielden vertrouwen en vooral: geduld. Totdat het vandaag zo ver was. Hij ging er zelfs een kwartier eerder voor naar school dan normaal. Hij kreeg gewoon huiswerk. Dat heeft hij zelfs al gemaakt.

Het is moeilijk te zeggen hoe goed ons dat doet, ja zelfs ontroert, dat hij nu zelf deze stap kan zetten. Toevallig kwam ik vandaag in mijn aantekeningen onderstaand stukje tegen, van een paar jaar geleden. Toen ik dat teruglas, bedacht ik me, dat als er iets is, dat we van hem geleerd hebben, het wel dat is: geduld.

Daarom hieronder gewoon nog maar eens dat stukje.

Laat thuis, ik sluip nog even naar boven. Op gevoel bereik ik het bed en geef nog even een knuffel. “Pap?” fluistert zijn stem. “Ja?” “Real is door he?” Ja, zeg ik, met 2-1, dat had ik net gehoord in de auto. “Bij 2-0 was het nog spannend, maar toen scoorde Real. Morgen moet Ajax.” Ja, fluister ik, ik hoop voor jou dat ze winnen.

Dan, in het donker, een gaap. En plotseling ben ik terug bij de lange avonden in het donker op z’n kamer. Drie kwartier duurde het meestal, tussen het stoppen met voorlezen en dat hij in slaap viel. In de tussentijd moest je erbij zitten, anders klom hij om de haverklap uit bed en maakte z’n zus wakker, die boven hem in het stapelbed lag.
Die wachttijd, in het donker van de slaapkamer, onhandig zittend op bed, half naar voren gebogen om niet je hoofd te stoten tegen het bovenste bed, gaf gek genoeg ruimte. Om even mijn gedachten te laten gaan, tot ik zelf in een schemertoestand tussen waken en slapen terechtkwam, waarin alles er niet meer zoveel toe deed.

Geleidelijk werd hij dan rustiger, niet meer dat gewoel en gedraai. Een gaap. Nog een. En dan, nog even wachten, de derde gaap.
Dan wist ik: het was zover, hij sliep.