Lang verhaal kort.

Vandaag een verlossend bericht. De gemeente heeft ons budget toegekend voor individuele begeleiding van zoonlief. Onder voorwaarde dat de begeleiding thuis plaatsvindt en dat er voor het eind van de maand een plan is. Dat is het verhaal van vandaag in het kort.

Dan nu de lange versie.

Ergens begin mei vroegen we dit budget aan, nadat de kinderpsycholoog een diagnose had gesteld en dringend één op één begeleiding had aangeraden, zowel thuis als op school. Over school dadelijk meer. Na twee weken kregen we bericht dat het keukentafelgesprek (zo heet dat, als mensen van de gemeente langskomen om te praten over wat er aan de hand is, en te bekijken welke jeugdzorg nodig is) over onze aanvraag nog even op zich zou laten wachten. Na zes weken informeerden we hoe het ermee stond. Na negen weken hadden we het gesprek. Toen werd het zomervakantie. Enfin, lang verhaal kort (die uitdrukking gebruik ik de laatste tijd meer dan ooit): nu half september is daar groen licht. 

Op school waren we in mei ook gelijk aan de slag gegaan. 

Nog even een intermezzo. Een jaar daarvoor zou zoonlief nog bijna naar het speciaal onderwijs zijn gegaan. Dat was het dringende advies van de specialist moeilijke gevallen van het samenwerkingsverband (dat is de instantie waar kinderen terechtkomen die niet in het ‘ondersteuningsprofiel’ van de school passen). Wij maakten toch de keuze voor 10-15 Agora Groesbeek. 
10-15 Agora Groesbeek wordt gefinancierd met regulier onderwijsgeld. Weliswaar is dat ingewikkeld, omdat er kinderen van de basisschool en het voortgezet onderwijs door elkaar zitten en er dus financieringsstromen door elkaar lopen, maar er komt in ieder geval geen cent extra bij. Wat op zich vreemd is, omdat zo’n nieuw concept wel meer ’speciale gevallen’ aantrekt. 

Goed. In mei vroegen we dus of er een beetje budget voor 1 op 1 begeleiding was. Daar ontstond nu de ironische situatie, dat we een jaar eerder zonder problemen zoonlief naar een (duurdere) VSO school hadden kunnen laten gaan, maar dat we een jaar later geen aanspraak konden maken op een stuk kleiner budget voor dat beetje extra begeleiding dat hij nog wel nodig had. Zoonlief was afgemeld bij het samenwerkingsverband, geen ‘zorgleerling’ meer (zo’n hekel aan dat woord), dus wilden we opnieuw geld, dan moesten we opnieuw de molen in: gesprek met zorgcoördinator, dossier doornemen… De moed zonk ons in de schoenen.

Ik probeer dit allemaal zo kort en neutraal mogelijk te beschrijven. In werkelijkheid was het een vrijwel dagelijks agendapunt in het overleg tussen mij en mijn vrouw, met ook vrijwel dagelijks e-mail verkeer en vrijwel wekelijks overleg, ofwel op school, ofwel via de telefoon met een instantie, school of hulpverlener.
En dan zijn wij hoogopgeleide ouders met een flexibele agenda, heel veel kennis van het onderwijs, de laatste stand van zaken in passend onderwijs en de gedecentraliseerde jeugdzorg én voldoende spaargeld om alvast zélf die 1 op 1 begeleiding te betalen.
Hoe moet dat met alleenstaande moeders die de taal niet goed beheersen, met twee baantjes de eindjes nauwelijks aan elkaar knopen, het verschil niet kennen tussen een leraar, de mentor en de zorgcoördinator, niet weten wie je moet bellen, en dát je moet bellen als je een tijdje niets hoort? Ik durf daar nauwelijks over na te denken.
En dan laat ik het verhaal nog maar even zitten, over hoe het ging toen we vlak voor de zomervakantie hoorden dat de vaste begeleider van zoonlief, zelf geregeld dus, alsnog dreigde te moeten stoppen. 

Lang verhaal kort, ik wilde dat het kon. Het is dus niet mogelijk dit soort dingen kort en neutraal te beschrijven. Maar soms zit het echte verhaal juist in die details. Die komen niet in de krant, zelfs niet in een dossier. Maar die details zijn vaak de hoofdzaak. Omdat ze beïnvloeden hoe het kind van dag tot dag behandeld wordt. Niet handelen is ook handelen. Laten wachten op budget is ook een vorm van interventie. Praten over regels zorgt ervoor dat je minder tijd hebt om te praten over het kind. Het zijn allemaal keuzes die we maken. Vandaar: een kort verhaal lang.